Ali İsmail Korkmaz ’a…
Çocuklar gibi koşuyorsun çığlık çığlığa
Sonra ölüyorsun uykunun son sokağında
Yorgunluğunu topluyorum her şehirden
Örtüyorum üstünü bin defa buralı bir denizden
Seni arıyor dünyanın bütün polisleri
Durdurup bakıyorlar trenleri otobüsleri
Dipçikliyorlar bulurlarsa sana benzeyenleri
Coplayıp sürüklüyorlar senin gibi direnenleri
Oysa dibindesin berrak bir suyun
Korkusuz bir trança gibi tek başına gezen!
Ve ilk kabarcığısın kaynamış kazanların
İlk dövüşçüsü büyük meydanların
Belki en zararsız çakıl taşı
Kopup gelen yamaçların!